മൊട്ടക്കുന്നിന് താഴെ പാറക്കൂട്ടത്തിനടുത്ത് വണ്ടി നിറുത്തിയപ്പോള് മാത്രമേ അരുണ്ദാസ് രാമേട്ടന്െറ കൈപിടിച്ചുള്ളൂ. കുന്നിന് മുകളിലേക്ക് തെളിഞ്ഞുകിടന്ന വഴിയിലേക്കത്തെുമ്പോഴേക്കും ആ താങ്ങ് വേണ്ടാതായി.
കാഴ്ചയുള്ളയാളെ പോലെ അനായാസമാണ് നടന്നത്. കഴുത്തില് തൂക്കിയിട്ട കാമറ നെഞ്ചത്തേക്ക് ചേര്ത്തുപിടിച്ചു. ഒപ്പം നടന്നത്തൊന് പ്രയാസപ്പെട്ട അരുന്ധതി ഒട്ടൊരു വിസ്മയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി.
കിതപ്പടക്കാന് പാടുപെടുന്ന തന്നേയും രാമേട്ടനേയും തിരിഞ്ഞുനോക്കി അദ്ദേഹം കളിയാക്കുന്നു: ‘ഒരു കണ്ണുപൊട്ടനോട് ജയിക്കാനാവില്ളേ നിങ്ങള്ക്ക്’
അരുണ്ദാസെന്ന പേര് ആദ്യം കേട്ട സെന്ട്രല് ഹാളിലെ ചിത്ര-ഫോട്ടോ പ്രദര്ശനത്തില്നിന്നേ തുടങ്ങിയ വിസ്മയം. പ്രമുഖ പത്രത്തിന്െറ നഗരത്തിലെ യൂണിറ്റിലേക്ക് സ്ഥലമാറ്റമായി വന്ന ശേഷം എല്ലാം ഒന്ന് പരിചയമായി വരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മെട്രോ പേജ് അലങ്കരിക്കാന് ലളിതവിഭവങ്ങള് തേടിയിറങ്ങിയ ഒരു പകലില് ആകസ്മികമായാണ് സെന്ട്രല് ഹാളിലെ ഏകദിന പ്രദര്ശനത്തില് എത്തിച്ചേര്ന്നത്.
ചിത്രകാരനും ഫോട്ടോഗ്രാഫറുമായ ഒരു അന്ധന്െറ പ്രദര്ശനമാണ് അതെന്നറിഞ്ഞപ്പോള് താല്പര്യം കൂടി. എന്തോ കാര്യത്തിന് അപ്പോഴേക്കും അവിടം വിട്ടുപോയ അരുണ്ദാസിനെ തേടിപിടിച്ചാല് ഒത്തുവരുന്ന ഉഗ്രന് കോളോര്ത്ത് അയാളുടെ മൊബൈല് നമ്പരും സംഘടിപ്പിച്ചാണ് മടങ്ങിയത്.
ചീഫ് സബ് എഡിറ്റര് ജീവന് ജോബാണ് അരുണ്ദാസിനെ കുറിച്ച് വിശദമായി പറഞ്ഞുതന്നത്. അദ്ദേഹം വിവരിക്കുമ്പോള് ഒരു വിദ്യാര്ഥി പ്രക്ഷോഭത്തിന്െറ ആരവം അവള്ക്ക് ചുറ്റും നിറഞ്ഞു. പ്രതിപക്ഷ വിദ്യാര്ഥി സംഘടനയുടെ പ്രക്ഷോഭകരെ പൊലീസ് ലാത്തിച്ചാര്ജ് ചെയ്യുമ്പോള് മികച്ച ഫോട്ടോ തന്നെ കിട്ടാന് അരുണ്ദാസ് ഒരു മതിലിന് മുകളിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറുന്നത് അവള് കണ്മുന്നില് കണ്ടു. വിദ്യാര്ഥികളിലൊരാളുടെ ജീവന് നടുറോഡില് പിടഞ്ഞുവീണ് നിശ്ചലമാകുന്നിടത്തോളം മൂര്ഛിച്ച കലാപം. ചോരയില് കുളിച്ചു പലരും ചിന്നിച്ചിതറുന്നു.
പെട്ടെന്ന് എവിടെ നിന്നോ പാഞ്ഞത്തെിയ ഒരു കല്ച്ചീള് അരുണ്ദാസിന്െറ നിലതെറ്റിച്ചു. കേട്ടിരിക്കുമ്പോള് അവളുടെ തൊണ്ടയില് ഒരു നിലവിളി കുരുങ്ങി. കാല്വഴുതി വീണ അരുണ്ദാസ് ഗുരുതര പരിക്കുകളോടെ ആശുപത്രിയിലത്തെിയപ്പോള് അതും ആ സമരത്തിന്െറ കണക്കിലുള്പ്പെട്ടു. പൊലീസിന്െറ ലാത്തിയടിയേറ്റ് തലപിളര്ന്ന് വിദ്യാര്ഥി മരിച്ച വാര്ത്തകള് രാഷ്ട്രീയ കേരളത്തെ പ്രക്ഷുബ്ധമാക്കുമ്പോള് ആശുപത്രിയില് ഇരുട്ടും വേദനയും നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളുടെ നിലയില്ലാക്കയത്തില് അയാള് ജീവിതം തുഴയുകയായിരുന്നു.
‘മൂന്നാംദിവസം എല്ലാവരേയും ഞെട്ടിച്ച് അരുണ്ദാസിന്െറ പത്രം ആ സ്കൂപ്പടിച്ചു. വിദ്യാര്ഥിയുടെ തല തല്ലിപ്പൊളിച്ചത് പൊലീസല്ളെന്നും വിദ്യാര്ഥികളുടെ പ്രക്ഷോഭനിരയില് തന്നെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരാളാണ് പ്രതിയെന്നും. ബഹളത്തിനിടയില് അരുണ് ദാസിന്െറ കാണാതായ കാമറയില് ഒളിഞ്ഞിരുന്നത്. അത് രാഷ്ട്രീയ കേരളത്തിന്െറ ചരിത്രം തന്നെ മാറ്റിയെഴുതിയപ്പോ വിള കൊയ്തത് പത്രം.
അതൊന്നും അരുണിന്െറ നഷ്ടമായ കണ്ണുകള്ക്ക് പകരമായില്ല. പ്രക്ഷോഭകാരികളിലാരോ വലിച്ചെറിഞ്ഞ കരിങ്കല് ചീള് കാഴ്ചയുടെ ഞരമ്പിനെയാണ് മുറിച്ചുകളഞ്ഞത്. വിവാദവും പ്രശസ്തിയുമുണ്ടാക്കിയ ആ ഫോട്ടോകള് കാണാനായപ്പോഴേക്കും അരുണ്ദാസിന്െറ കാഴ്ച പൂര്ണമായും നഷ്ടമായിരുന്നു. നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങളാണ് ആ ഫോട്ടോകളെ തേടിയത്തെിയത്.
ചുറ്റും ഇരുട്ടുമൂടിയപ്പോള് അരുണ് തന്നിലെ പ്രകാശത്തിലേക്ക് ഒതുങ്ങി....’ ജീവന് ജോബ് ഓര്മകളിലേക്ക് ചാരി. അരുന്ധതിയുടെ മനസ് വിങ്ങി.
‘...ഈ നഗരത്തില് തന്നെയുണ്ടായിട്ടും പിന്നീട് ഞങ്ങളാരും അധികം അവനെ കണ്ടിട്ടില്ല. അച്ഛനായിരുന്നു കൂട്ട്. അമ്മ നേരത്തെ മരിച്ചിരുന്നു, ഒരു സഹോദരിയുണ്ടായിരുന്നതും കുട്ടിക്കാലത്തു തന്നെ മരിച്ചു. ചിത്രം വരയിലും ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിലും അവന് ആശ്വാസം കണ്ടത്തെുകയായിരുന്നു. കാഴ്ച പോയിട്ടും കാമറ താഴെ വെച്ചിരുന്നില്ളെന്ന് ഞങ്ങളറിയുന്നത് അവന് പകര്ത്തിയ സുന്ദരന് പ്രകൃതി ദൃശ്യങ്ങളുടെ ഒരു ആല്ബം പിന്നീട് കാണാനിടയായപ്പോഴാണ്. അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നവയായിരുന്നു അവ. അധികം കഴിയുന്നതിന് മുമ്പ് അച്ഛന് മരിച്ചു. അതോടെ തീര്ത്തും ഒറ്റക്കായി എന്നു പറയാനാവില്ല, നേരത്തെ തന്നെ ആ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന സഹായി രാമേട്ടന് പിന്നെ അവന്െറ അഛനും സുഹൃത്തും സന്തത സഹചാരിയുമെല്ലാമായി മാറുകയായിരുന്നു.’
അരുന്ധതി പറഞ്ഞു:
‘ആ ഫോട്ടോകള് ഞാന് കണ്ടിരുന്നു. പ്രദര്ശനത്തിലല്ല, നമ്മുടെ ലൈബ്രറിയില്.’
‘ഞാനും സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.’ തിരിഞ്ഞ് കമ്പ്യൂട്ടര് സ്ക്രീനിലേക്ക് കണ്ണുപായിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ‘ഇത്രയും ഷോക്കബിള് ഫോട്ടോഗ്രാഫുകള് ഇതിന് മുമ്പ് ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ല.
വിസ്മയമാണ് അരുണ്ദാസ്. മികച്ചതാവാന് വേണ്ടി എത്ര വലിയ സാഹസത്തിനും അവന് തയ്യാറായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും അതേ, കാഴ്ച പോക്കിയിട്ടും അവനെ തളര്ത്താനായില്ല, ക്രൂരമായ ദുര്വിധിക്ക് പോലും. പലരും ഇതിനോടകം അവനെ കുറിച്ച് എഴുതി കഴിഞ്ഞു. പുതിയ പ്രദര്ശനത്തിന്െറ പശ്ചാത്തലത്തില് അരുന്ധതിക്കും ഒന്ന് ശ്രമിക്കാവുന്നതാണ്. വിഷ് യു ആള് ദി ബെസ്റ്റ്...
ആ ആശീര്വാദത്തിന്െറ ബലത്തിലാണ് അവളുടെ വിരലുകള് മൊബൈല് ഫോണിന്െറ സ്ക്രീനില് സ്പര്ശിച്ചത്. ഫോണിലൂടെ വളരെ കുറച്ചുമാത്രമേ സംസാരിച്ചുള്ളൂ. ഉദ്ദേശം അറിയിച്ചപ്പോള് നേരിട്ടു വരാനുള്ള ക്ഷണം കിട്ടി.
അതിരാവിലെ തന്നെ ചെല്ലുമ്പോള് അവളുടെ ആക്ടിവക്ക് കടക്കാന് മാത്രം പാകത്തില് വലിയ ഗേറ്റിന്െറ പാളികളിലൊന്ന് തുറന്നുവെച്ചിരുന്നു. വണ്ടി കാര്പ്പോര്ച്ചിലേക്ക് ഓടിച്ചുകയറ്റി അതവിടെ സ്റ്റാന്റില്വെക്കുമ്പോള് സിറ്റൗട്ടിന്െറ കല്ത്തൂണില് പിടിച്ചുനില്ക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. പടികള് കയറുമ്പോള് വലതുകരം നീട്ടി. ഒട്ടൊരു വിസ്മയത്തോടെ അവള് ആ കരം പുണര്ന്നു. ആ പിടിവിടാതെ തന്നെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. വൃത്തിയിലും ചിട്ടയിലും സംവിധാനിച്ച ആ വലിയ ഹാളിന്െറ തുടക്കത്തിലിട്ട ടീപ്പോയില് ഇംഗ്ളീഷുള്പ്പെടെ അന്നത്തെ അരഡസന് പത്രങ്ങള് ഏതും എളുപ്പത്തില് എടുക്കാനാവും വിധം നിരത്തിവെച്ചിരുന്നു. ടീവിയില് ഒരു വാര്ത്താ ചാനല് താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തില് സംഭവങ്ങള് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആ കറുത്ത കണ്ണടയില്ലായിരുന്നെങ്കില് അദ്ദേഹത്തിന് കാഴ്ചയില്ളെന്ന് വിശ്വസിക്കാന് അവള്ക്ക് പ്രയാസമാകുമായിരുന്നു. കറുത്ത ഗ്ളാസിനുള്ളില് കൃഷ്ണമണികള് ഇളകുന്നത് കണ്ടു. അതൊരു പക്ഷെ വെറുതെ ചലിക്കുന്നതാവും. സെറ്റിയിലെ കുഷനിലേക്ക് ചാരി അദ്ദേഹം അവളെ നോക്കി:
‘അരുന്ധതി, നമ്മള് ആദ്യം കാണുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു’
‘കാണുകയോ?’ അറിയാതെ ചോദിച്ചുപോയി.
അദ്ദേഹം ഉറക്കെ ചിരിച്ചു
‘ഹ...ഹ...ഹ, ശരിയാണ്, എനിക്ക് കാണാന് പറ്റില്ലല്ളോ?’
അവള് വല്ലാതായി
‘ഹേയ്, ഞാന്...’
അയാള് അവളെ തടഞ്ഞു
‘നോ പ്രോബ്ളം, കാണുകയെന്നത് കണ്ണുകളുടെ മാത്രം ജോലിയല്ലല്ളോ? എനിക്ക് അരുന്ധതിയെ കാണാം. അരുന്ധതി ധരിച്ച വസ്ത്രത്തിന്െറ നിറമെന്തെന്ന് ഞാന് പറയട്ടെ... അല്ളെങ്കില് വേണ്ട, ഞാനെന്െറ കാമറയെ കൊണ്ട് പറയിക്കാം....’
ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്ക്കുള്ളില് ആ വീട്ടിലെ രണ്ടേ രണ്ട് മനുഷ്യജീവികളായ അരുണ്ദാസും രാമേട്ടനുമായി ഹൃദ്യമായ അടുപ്പമുണ്ടാക്കി അവള്. മെട്രോ പേജിനപ്പുറം ഞായറാഴ്ച പതിപ്പില് ഒരു ഫീച്ചര് പ്ളാന് ചെയ്തു അവള്.
വീട്ടിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒരു മൊട്ടക്കുന്ന് അവള് വരുന്ന വഴിയില് കണ്ടിരുന്നു. പേജ് അലങ്കരിക്കാന് കുറച്ച് ഫോട്ടോ അവിടെ നിന്നാകാമെന്ന് അവള് പറഞ്ഞപ്പോള് അരുണ് ദാസിന് അത് വലിയ സന്തോഷമായി.
കുന്നിന്െറ നെറുകയിലത്തെിയതോടെ അദ്ദേഹം കൂടുതല് ഉല്സാഹവാനായി. കാഴ്ച തിരിച്ചുകിട്ടിയതുപോലെ നിരന്തരം കാമറ ക്ളിക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. കാലടികളെണ്ണിയും കാറ്റിന്െറ ആരവത്തില് ചെവി വട്ടം പിടിച്ചും സബ്ജക്ടും കാമറയും തമ്മിലുള്ള അകലമറിയുന്നതും കൃത്യത തെറ്റാതെ പടങ്ങളെടുക്കുന്നതും കാണുമ്പോള് അവളുടെ വിസ്മയം ഇരട്ടിച്ചു.
‘എന്െറ കണ്ണുകളില് പൂര്ണമായും ഇരുട്ടില്ല...’
തിരികെ, കുന്നിറങ്ങുമ്പോള് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
‘നിത്യസ്പര്ശത്തിലൂടെ കാമറയുടെ ഓരോ ഭാഗവും എനിക്കറിയാന് പറ്റും. വ്യൂ ഫൈണ്ടറിലൂടെ നോക്കുമ്പോള് നിഴലുകളിളകുന്നത് കാണാം. നിഴലുകള്ക്കിടയിലെ വെളിച്ചത്തിന്െറ പാതി തിളക്കങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാം പറ്റും. അതുകൊണ്ടാവാമെന്ന് തോന്നുന്നു എനിക്കിങ്ങനെ ചിത്രങ്ങളെടുക്കാന് കഴിയുന്നത്. പക്ഷെ, എനിക്കറിയാം, എന്െറ കണ്ണുകള്ക്ക് പകരമാവാന് ഈ കാമറക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയില്ല....
ആ ശബ്ദത്തില് പെട്ടെന്നുണ്ടായ നനവ് അവള് ശ്രദ്ധിച്ചു.
‘അരുന്ധതിയെ കാമറയിലൂടെ കാണുന്നുണ്ടെന്നും ധരിച്ച വസ്ത്രത്തിന്െറ നിറം പോലും പറയാന് കഴിയുമെന്നുമൊക്കെ ഞാന് പറഞ്ഞത് വെറുതെയാണ്. കാഴ്ച പോകുന്നതിന് മുമ്പ് മനസില് പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്നവയെ ചിലപ്പോള് ഈ നിഴലട യാളങ്ങള് കൊണ്ടു തിരിച്ചറിയാന് കഴിയുന്നുണ്ടാവും. അതല്ലാതെ പുതിയതൊന്നിന്നേയും എനിക്ക് കാണാന് കഴിയുന്നില്ല’.
അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ ഉന്മേഷവും അദ്ദേഹത്തിന് നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ അവള്ക്ക് തോന്നി. വാഹനത്തിന് അടുത്തത്തെുമ്പോള് അവള് കൈപിടിച്ചു. കാറോടി തുടങ്ങിയപ്പോള് ആരും ഒന്നുമിണ്ടിയില്ല.
നീണ്ട ഒരു മൗനത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു
‘അരുന്ധതിയല്ളേ പറഞ്ഞത്, ഫീച്ചറിന് ഒരു നാടകീയത വേണമെന്ന്. വായനക്കാര് ത്രില്ലടിക്കണമെന്ന്...’
ഒരിട ഒന്നു നിറുത്തിയശേഷം അദ്ദേഹം തുടര്ന്നു...
‘അത് അരുന്ധതിയോട് പറയണമോ എന്ന് ഒന്നുരണ്ടുവട്ടം ഞാനാലോചിച്ചതാണ്. വേണ്ടെന്ന് മനസ് പറഞ്ഞു. എന്നാല് ഇപ്പോള് തോന്നുന്നു, അത് പറയണമെന്ന്’
ഒരു നിമിഷം മുകളിലേക്ക് കണ്ണുകളയര്ത്തി നിശബ്ദനായ അദ്ദേഹത്തിന്െറ മുഖത്തേക്ക് അവള് ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി.
‘കാഴ്ച തിരിച്ചുകിട്ടിയെങ്കിലെന്ന് ഞാന് തീവ്രമായി ആഗ്രഹിച്ചുപോയ ഒരു അനുഭവം മൂന്നുദിവസം മുമ്പ് എനിക്കുണ്ടായി. ഫോട്ടോ പ്രദര്ശനത്തെ കുറിച്ചുള്ള സമീപദിവസങ്ങളിലെ വാര്ത്തകള് വായിച്ച് എങ്ങിനേയൊ എന്െറ വിലാസം തേടിപ്പിടിച്ചാണ് അവന് വന്നത്!
രാമേട്ടനേയും എന്നേയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അവന് മുറ്റത്തുവന്നുനിന്നു ചോദിച്ചു:
‘എന്നെ അറിയില്ളേ?’
‘ആര്?’
‘സമീര് മൂസ. അതെ അങ്ങിനെയാണ് അവന്െറ പേര്. അന്ന് ഞാനെടുത്ത ഫോട്ടോയില് ഇരുമ്പു ദണ്ഡ് പിടിച്ച് പ്രതിസ്ഥാനത്തു നിന്ന വിദ്യാര്ഥി നേതാവ്. നീണ്ട ജയില്വാസത്തിനൊടുവില് ഏതാനും മാസങ്ങള്ക്ക് മുമ്പാണ് അവന് പുറത്തുവന്നത്’
അരുന്ധതി ഞെട്ടിപ്പോയി. അവള് തുറിച്ചുനോക്കി
അരുണ്ദാസിന്െറ മുഖം പ്രസന്നമായി.
‘അവന് വന്നയുടനെ എന്നോട് ചോദിച്ചത് എന്താണെന്ന് അറിയുമോ?’
‘....?’
‘അവനെ ഓര്ക്കാന് കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്ന്? ഞാനെങ്ങിനെ അവന്െറ രൂപം ഓര്ക്കാനാണ്? ഞാനവനെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ളോ. നിരന്തരമുള്ള ക്ളിക്കുകളില് സമയത്തിന്െറ ഏതോ ഒരു നുറുങ്ങില് കാമറ ഒരു മിന്നല്പ്പിണര് പോലെ കണ്ട് പതിച്ചിട്ട മുഖങ്ങളിലൊന്ന് മാത്രം. കൊന്നവന്േറയും കൊല്ലപ്പെട്ടവന്േറയും മുഖങ്ങള് എന്െറ കാമറക്ക് ഓര്ക്കാന് കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും എനിക്കതിന് കഴിയില്ലല്ളോ എന്ന് ഞാന് പറഞ്ഞപ്പോള് അവന് ഒന്നുറക്കെ ചിരിച്ചെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.’
അപ്പോള് ഞാന് അവനോട് ചോദിച്ചു,
‘എന്നെ കൊല്ലാന് തോന്നുന്നുണ്ടോ നിനക്ക്?’
അവന് എന്െറ കൈയ്യില് കടന്നുപിടിച്ചു. പിന്നെ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. എന്െറ തോള് നനഞ്ഞു. ഏങ്ങലടിയുയര്ന്നു. ഏക്കം മുറിക്കുന്ന വാക്കുകള് ഞാന് കേട്ടു.
‘എന്െറ പ്രിയ സുഹൃത്തു കൂടിയായിരുന്നു സഞ്ജയ്. അവനെയാണ് ഞാന്...’
എന്തിനായിരുന്നു അതെന്ന എന്െറ ചോദ്യത്തിന് അവന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഏങ്ങലടി മുറിഞ്ഞു. അവന് വേര്പെട്ടു.
നനവ് വറ്റിയ ഒരു ശബ്ദമാണ് പിന്നീട് കേട്ടത്.
‘എനിക്കറിയില്ല. മുദ്രാവാക്യങ്ങള് ഏറ്റു ചൊല്ലിയിരുന്നതുപോലെ അനുസരണയുടേതായിരുന്നു ആ കാലം. കൊല്ലാന് പറഞ്ഞു, കൊന്നു. അതിനപ്പുറം എനിക്കൊന്നുമറിയില്ല.’
പോകാനിറങ്ങിയ അവന് എന്െറ കൈ പിടിച്ചപ്പോള് എനിക്കൊരു ആഗ്രഹം തോന്നി. അവനെ ഒന്ന് കാണാന് കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്...
...അരുന്ധതി, സത്യമാണ് ഞാന് പറയുന്നത്. എനിക്കവനെ കാണണമെന്ന തോന്നല് അത്രയേറെ തീവ്രമാണിപ്പോള്. അതിനു വേണ്ടി ഒരു നിമിഷാര്ധത്തിലെങ്കിലും കാഴ്ച മടക്കിക്കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില് !’
ഓടുന്ന വാഹനത്തില് ആലസ്യത്തോടെ ചാഞ്ഞിരുന്ന അരുന്ധതി ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ഉണര്വിലേക്കൊന്നിളകിയിരുന്നു. ഫീച്ചറിനുവേണ്ടി മനസില് അതുവരെ എഴുതിയതൊക്കേയും അവള് മാറ്റിയെഴുതാന് തുടങ്ങി.
(പുരോഗമന കലാസാഹിത്യ സംഘം, കൂട്ടം, ജിദ്ദ സര്ഗസമീക്ഷ, കെ.എന്.എം സ്റ്റേറ്റ് കോണ്ഫറന്സ് എന്നിവയുടെ സമ്മാനങ്ങള്ക്ക് അര്ഹമായ കഥ)
